1. Czytanie: Ez 34,11–12.15–17a
2. Czytanie: 1 Kor 15,20–26.28
Ewangelia: Mt 25,31–46
Kto tu ma głos rozstrzygający? Kto wyznacza kierunek? Kto podejmuje decyzje? Kto ustanawia zasady? Kto ma ostatnie słowo? Kto sprawuje władzę? Kto ponosi odpowiedzialność? Kto określa, co jest słuszne, a co niesłuszne? Kiedy przewodzenie innym przeradza się w narzucanie im swojej woli, a kiedy władza staje się dyktaturą? Komu służy władza – samym rządzącym czy ludziom, którymi rządzą? W obliczu współczesnych wydarzeń i przemian politycznych oraz społecznych na świecie wszystkie te pytania są jak najbardziej uzasadnione i domagają się jasnych odpowiedzi.
Jednocześnie w ostatnią niedzielę roku liturgicznego Kościół katolicki obchodzi uroczystość Chrystusa Króla. Również tutaj nasuwają się pytania: Co właściwie oznacza, gdy Biblia nazywa Boga Królem? Co znaczy, że Bóg króluje i sprawuje władzę? Czy Jego panowanie można porównać z władzą człowieka? A może kryje się za nim zupełnie inne rozumienie autorytetu i wielkości?
Wsłuchajmy się wspólnie w słowa Biblii.
Pan Bóg króluje ponad całą ziemią (por. Ps 47,8)
Zanim na ziemi pojawili się królowie, Bóg już królował. Jego tron jest niewzruszony od wieczności. Jego władza sięga krańców ziemi. Góry stoją przed Nim w milczeniu. Morze podnosi swoje fale. Rzeki klaszczą w dłonie. Całe stworzenie głosi majestat swojego Pana. Bóg jest Królem nieba i ziemi. Nie otrzymał władzy od człowieka. Nie zdobył jej siłą. Jest Stwórcą wszystkiego, co istnieje. Jego panowanie nie zna granic. Nie przemija wraz z upadkiem ziemskich potęg. Jest jak skała, której nie zachwieją burze historii.
Królowanie Boga ma także oblicze miłosierdzia. Bóg słyszy wołanie uciśnionych. Karmi głodnych. Podnosi pochylonych. Wyprowadza więźniów na wolność. Strzeże przybyszów, sierot i wdów. Jego królewska władza nie przygniata człowieka. Przeciwnie. Przywraca mu godność i otwiera drogę do życia.
Miłość nie może pozostać jedynie pięknym słowem. Musi stawać się czynem.
Izrael poznał swojego Króla, kiedy wychodził z niewoli egipskiej. Pan przeprowadził swój lud przez morze. Prowadził go przez pustynię. Karmił manną i poił wodą ze skały. Był jak pasterz, który nie opuszcza swojej trzody. Dlatego Mojżesz śpiewał, że Pan jest Królem na wieki.
Ludzie często nie dostrzegali i nie rozumieli tej ogromnej dobroci i troski Boga. Szukali oparcia w ziemskich władcach. Ufali sile wojska, miecza, rydwanów i koni. Wówczas prorocy przypominali, że prawdziwe ocalenie pochodzi od Pana. Nadejdzie Król sprawiedliwy i pokorny. Przyniesie pokój narodom. Złamie łuk wojenny. Zatroszczy się o ubogich. A Jego panowanie nie będzie miało końca.
Przyjdzie, aby swoje królowanie oprzeć na sprawiedliwości. Jego drogą będzie miłosierdzie. A owocem Jego królowania – pokój.
Jezus, Król, który służy
Izrael przez wieki oczekiwał na obiecanego Króla. Prorocy zapowiadali Jego przyjście. Miał pochodzić z rodu Dawida. Miał przynieść sprawiedliwość i pokój. A Jego królestwo miało trwać na wieki. I oto Król przychodzi. Nie w blasku ziemskiego majestatu. Jezus, Król, rodzi się w Betlejem, w ubóstwie. Zamiast potęgi objawia się Jego pokora. Kiedy Jezus rozpoczyna swoją działalność, ogłasza nadejście Królestwa Bożego. Przechodzi przez wsie i miasteczka Galilei. Głosi Dobrą Nowinę. Uzdrawia chorych. Otwiera oczy niewidomym. Dotyka trędowatych. Przebacza grzesznikom. Przywraca nadzieję tym, którzy ją utracili. W Jego słowach i czynach objawia się królowanie Boga. Tam, gdzie człowiek doświadcza miłosierdzia, ustępuje panowanie zła. Tam, gdzie zwycięża przebaczenie, rodzi się nowe życie. Tam, gdzie przyjęta zostaje prawda, pękają kajdany kłamstwa.
Jezus ukazuje także nowy sposób sprawowania władzy. Nie chce panować poprzez przemoc. Nie pragnie, aby Mu służono. Sam staje się sługą. Pochyla się przed uczniami i obmywa im nogi. Swoją wielkość objawia w miłości. A potem przychodzi godzina krzyża. Zamiast złotej korony – ciernie. Zamiast królewskiego tronu – drzewo kaźni. Zamiast hołdów – szyderstwa. Lecz właśnie tutaj objawia się niezwykła wielkość Jego królowania. Jezus nie odpowiada nienawiścią. Oddaje życie za ludzi. Nawet umierającemu obok Niego złoczyńcy otwiera bramy raju.
Krzyż nie jest końcem. Trzeciego dnia Chrystus zmartwychwstaje. Zwycięża śmierć. Jako wywyższony Pan otrzymuje wszelką władzę w niebie i na ziemi. Jego królowanie już trwa. Nie osiągnęło jednak jeszcze swojej ostatecznej pełni. Chrystus powróci w chwale. Ostatecznie pokona zło i śmierć. Doprowadzi stworzenie do Ojca. Wtedy spełni się wielka obietnica Pisma: Bóg będzie wszystkim we wszystkich. Jak zapowiada Ewangelia według św. Mateusza, Chrystus przeprowadzi także wnikliwą ocenę ludzkiego postępowania jak Król przeprowadzający rozprawę sądową.
Chrystus Król i Sąd Ostateczny
Jezus zapowiada dzień, w którym Syn Człowieczy przyjdzie w chwale. Zasiądzie na królewskim tronie. Przed Nim zgromadzą się wszystkie narody. Jak pasterz oddziela owce od kozłów, tak On oddzieli jednych ludzi od drugich. Odsłoni się prawda o ich życiu. Wszystko zostanie osądzone w świetle Bożej sprawiedliwości.
Zaskakująca jest jednak miara tego sądu. Król nie wymienia wielkich osiągnięć ani nadzwyczajnych czynów. Przywołuje proste gesty miłości. Kawałek chleba podany głodnemu. Kubek wody dla spragnionego. Otwarte drzwi dla przybysza. Odzienie dla nagiego. Odwiedziny u chorego i więźnia. W tych zwyczajnych sytuacjach kryje się niezwykła tajemnica. Chrystus utożsamia się z człowiekiem potrzebującym pomocy. Jest obecny w jego głodzie i pragnieniu, w samotności i cierpieniu. Dobro okazane najmniejszemu z ludzi przyjmuje jako uczynione Jemu samemu.
Ale sąd odsłania również drugą stronę ludzkiego postępowania. Nie tylko wyrządzone zło obciąża człowieka. Także dobro, którego zaniechał. Głód, którego nie dostrzegł. Cierpienie, wobec którego pozostał obojętny. Człowieka, którego pozostawił bez pomocy. Jezus nie pomniejsza powagi sądu. Przeciwnie. Przypomina, że nasze codzienne wybory mają znaczenie sięgające wieczności. Miłość nie może pozostać jedynie pięknym słowem. Musi stawać się czynem.
Kiedy więc Chrystus przyjdzie jako Król i Sędzia, objawi także prawdę o naszej miłości. O tym, czy potrafiliśmy dostrzec Jego Boże Oblicze w twarzy drugiego człowieka.