500 lat temu w ciągu niespełna 90 minut przestało istnieć królestwo Węgier, a Europa zmieniła się na setki lat… Sułtan Sulejman Wspaniały wykorzystał dogodny moment na inwazję. Świat chrześcijański był podzielony, a same Węgry były targane wewnętrznymi konfliktami. Wojska sułtana zaatakowały enklawy chrześcijańskie na południowych brzegach Dunaju w Serbii i Bośni. 29.08.1521 r. padła twierdza w Belgradzie. Kolejnym celem były Węgry.
Na Węgrzech i w Czechach panował wówczas Ludwik II Jagiellończyk. Warto przypomnieć, że Jagiellonowie i Habsburgowie zawarli układ, na mocy którego Ferdynand I (wnuk cesarza) zawarł ślub z Anną Jagiellonką, czyli siostrą króla Ludwika II, który został wcześniej zaadaptowany przez cesarza i wyniesiony do rangi Wikariusza Generalnego Rzeszy. Oznaczało to, że cesarz Maksymilian I namaścił go na następcę. Relacje jagiellońsko-habsburskie przypieczętował w 1522 r. ślub Ludwika II z wnuczką cesarza Marią Habsburżanką, która była siostrą cesarza rzymskiego i zarazem króla Hiszpanii Karola V.
W Rzymie traktowano poważnie sygnały świadczące zbliżającym się zagrożeniu. Wywodzący się z florenckiego rodu Medyceuszy Klemens VII wezwał w listopadzie 1525 r. po raz kolejny do udzielenia pomocy dla Węgier i zwołał z początkiem lutego 1526 r. kolegium kardynalskie i przyjął przedstawicieli książąt chrześcijańskich. Papież zabiegał również bezpośrednio u nowego cesarza Karola V oraz króla Francji o pomoc w walce z Turkami. Chcąc pozyskać środki na wojnę ojciec święty opodatkował beneficja kościelne oraz zezwolił na sprzedaż majątków kościelnych.
29.08.1526 r. na równinach pod Mohaczem stoczono walną bitwę, podczas której wojska węgierskie nie doczekawszy się pomocy poniosły całkowitą klęskę w starciu z przeważającymi siłami sułtana.
Nuncjusz apostolski Antonio da Burgio udał się na Węgry i 04.03.1526 r. poinformował króla i radę o zabiegach papieskich. Na miejscu zastał sytuację beznadziejną. Nikt z możnych nie kwapił się do wystawienia wojska. Nuncjusz pisał do papieża w liście z 25.04.1526 r., że kraj ten należy uznać za stracony: „Brak wszystkiego, co niezbędne do prowadzenia wojny. Pośród stanów panuje nienawiść i zazdrość”. Nuncjusz wsparł abp. Pawła Tomori, któremu powierzono obronę twierdzy w Petrowaradynie i wyposażył pięciuset żołnierzy, dwustu husarzy i trzydzieści dział.
Wojska sułtana ruszyły na Węgry z Konstantynopola w kwietniu 1526 r. Dopiero 20.07.1526 r. ruszyły wojska Ludwika II z Budy (dziś Budapeszt) do walki z Turkami. 27.07.1526 r. Turcy zdobyli Petrowaradyn, a załoga składająca się w połowie z wojsk opłacanych przez papieża poległa.
170 lat temu… Wspomnienie o Robercie Schumannie
Czytaj więcej →
Niezniszczalne pomniki języka niemieckiego w języku polskim
Czytaj więcej →Z kolei 29.08.1526 r. na równinach pod Mohaczem stoczono walną bitwę, podczas której wojska węgierskie nie doczekawszy się pomocy poniosły całkowitą klęskę w starciu z przeważającymi siłami sułtana. Na polu bitwy polegli: dwudziestoletni Ludwik II, prymas Węgier i sam abp. Tomori, pięciu biskupów oraz wielu dostojników, magnatów i 15.000 żołnierzy. Przed namiotem sułtana nabito na włócznie 2000 głów na znak zwycięstwa.
Obradujący w Spirze Sejm Rzeszy był zajęty kwestiami religijnymi oraz wojną chłopską. Ferdynandowi I udało się w końcu po daleko idących ustępstwach uzyskać zgodę książąt popierających protestantyzm na zaciągniecie 24.000 żołnierzy. Było to 27.08.1526 r. Dwa dni później nie miało to już znaczenia a dwa lata później wojska Sulejmana Wspaniałego oblegały po raz pierwszy Wiedeń, ale to już inna historia.
