Trzydziestu opiekunów pomaga osobom starszym i niesamodzielnym w województwie opolskim. W ramach projektu Towarzystwa Dobroczynnego Niemców podopieczni mogą liczyć nie tylko na codzienną pomoc, lecz także na rozmowę, obecność i sąsiedzką życzliwość.
Gotowanie, sprzątanie, wspólne spacery czy towarzyszenie podczas wizyty u lekarza – zakres pomocy zależy od potrzeb konkretnej osoby. Właśnie na tym polega projekt „Pomoc sąsiedzka”, który po raz trzeci realizuje Towarzystwo Dobroczynne Niemców. Tym razem wsparciem objęto 30 osób niesamodzielnych z województwa opolskiego, a opiekę nad nimi sprawują zatrudnieni w projekcie opiekunowie.
– Myślę, że ludzie w tym wieku potrzebują głównie kontaktu z innymi ludźmi i taka jest przede wszystkim moja rola: pobyć z nią, porozmawiać, posłuchać, co ma do powiedzenia. – mówi Beata Fiola
– Towarzystwo Dobroczynne po raz trzeci korzysta z dofinansowania z funduszy europejskich. W tej trzeciej edycji zatrudniamy 30 opiekunów do osób niesamodzielnych na terenie województwa opolskiego – mówi Agata Baron, dyrektor biura Towarzystwa Dobroczynnego Niemców.
Projekt rozpoczął się 1 lipca i potrwa do końca 2028 roku. Każdy z opiekunów zajmuje się jedną osobą, poświęcając jej teoretycznie godzinę dziennie przez siedem dni w tygodniu. Pomoc jest dostosowywana do indywidualnej sytuacji podopiecznego. Jedni potrzebują wsparcia w codziennych obowiązkach, inni – pomocy w dotarciu do lekarza lub po prostu towarzystwa.
– Osoby te u jednych gotują, u jednych sprzątają, z jednymi jeżdżą do lekarza, chodzą na spacer. Wszystko zależy od potrzeb osoby niesamodzielnej – wyjaśnia Agata Baron.
Czas spędzony razem to nie tylko pomoc w codziennych sprawach, lecz także okazja do rozmowy i wymiany doświadczeń.
Foto: Unsplash
Nie tylko pomoc w codziennych obowiązkach
Z projektu mogą skorzystać osoby, które ukończyły 60 lat i posiadają zaświadczenie potwierdzające niesamodzielność, określaną m.in. na podstawie skali Barthel. Opiekun nie może być członkiem rodziny podopiecznego. Nie jest też wymagane specjalistyczne wykształcenie. Uczestnicy projektu są wyszukiwani za pośrednictwem oddziałów Towarzystwa Dobroczynnego Niemców działających w regionie. Choć projekt nie jest formalnie skierowany wyłącznie do członków mniejszości niemieckiej, większość jego uczestników pochodzi z jej środowiska.
Jedną z opiekunek jest Elżbieta Deinert z Kępy, która pomaga 94-letniej pani Marii. Obie kobiety od lat mieszkają po sąsiedzku i znają się bardzo dobrze. Ich relacja nie zaczęła się wraz z projektem – pomagały sobie już wcześniej.
– Zajmuję się panią Marią, która ma 94 lata. Jej córka zmarła i mieszka sama. Nawet zanim jeszcze pojawił się ten program, pomagałyśmy sobie nawzajem, po sąsiedzku. Mieszkamy obok siebie od wielu lat i dobrze się znamy. Zawsze byłyśmy dla siebie wsparciem – opowiada Elżbieta Deinert.
Po nieudanej operacji biodra pani Maria nie porusza się już tak sprawnie jak dawniej i potrzebuje większej pomocy. Nadal jednak pozostaje samodzielna i potrafi zaskoczyć sąsiadkę domowym ciastem czy kawą. Albo role się odwracają i to pani Elżbieta przynosi coś słodkiego. Jak mówi, jej podopieczna jest pogodna, towarzyska i chętnie przyjmuje gości. Utrzymuje kontakty z innymi. – Najnowsze wiadomości z sąsiedztwa zna nieraz szybciej niż ja sama, więc często dowiem się u niej coś ciekawego – śmieje się pani Elżbieta.
Wspólnie spędzają czas także na świeżym powietrzu. Gdy pogoda dopisuje, pani Elżbieta zabiera panią Marię do swojego ogrodu. – Ona sobie siedzi, ja pracuję w ogrodzie i tak sobie spędzamy czas – opowiada.
Sąsiedzka pomoc łączy osoby w różnym wieku i odpowiada na potrzeby starszych mieszkańców.
Foto: Unsplash
Godzina rozmowy, która zostaje na dłużej
Dla Beaty Fioli z Olesna, również uczestniczącej w projekcie, najważniejszym elementem opieki jest obecność i rozmowa. Jej podopieczna ma ponad 90 lat i mimo wieku pozostaje sprawna, także intelektualnie. Nie potrzebuje przede wszystkim pomocy w codziennych czynnościach, ale towarzystwa.
– Myślę, że ludzie w tym wieku potrzebują głównie kontaktu z innymi ludźmi i taka jest przede wszystkim moja rola: pobyć z nią, porozmawiać, posłuchać, co ma do powiedzenia. A to są często ciekawe historie, bo ta pani pamięta jeszcze okres wojenny – mówi Beata Fiola.
Jej podopieczna chętnie dyskutuje na różne tematy, również o polityce. Spotkania bywają tak interesujące, że zaplanowana godzina czasem się przedłuża. – Nie mam nic przeciwko temu, bo to są bardzo miłe spotkania – dodaje opiekunka.
Historie Elżbiety Deinert i Beaty Fioli pokazują, że pomoc sąsiedzka nie zawsze oznacza wykonywanie konkretnych czynności. Niekiedy najważniejsze jest to, by ktoś zapukał do drzwi, znalazł chwilę na rozmowę i po prostu był obok. Właśnie taką codzienną obecność projekt ma zapewnić osobom starszym i niesamodzielnym w regionie.
