1. Czytanie: Jer 20,7–9
2. Czytanie: Rz 12,1–2
Ewangelia: Mt 16,21–27
Wszystko, byle nie śmierć. Wszystko, byle nie koniec życia. Wszystko, byle nie wieczność, a już tym bardziej nie ostateczne zdawanie sprawy przed wyższą Mocą. Życie ma trwać aż do wyczerpania. Trzeba wykorzystać je do ostatniej możliwości. Zdobywać, używać, mieć, posiadać, chełpić się, przechwalać, wynosić się z pychą ponad innych. Wartość życia mierzyć tym, co się osiągnęło. Spełnienia szuka się w posiadanym majątku. Tego pragnie się coraz bardziej. Czy jednak to wszystko naprawdę jest warte posiadania? Wsłuchajmy się w czytania 22. Niedzieli Zwykłej, które rozważa się podczas sprawowania Eucharystii w kościołach katolickich.
Jezus musi pójść do Jerozolimy i tam zostać zabity
W okolicach Cezarei Filipowej Jezus zapowiedział powstanie swojej Ecclesia – wspólnoty przywołanych, zgromadzenia tych, którzy w Niego wierzą. W tradycji katolickiej wspólnota ta nazywana jest Kościołem. Apostoł Piotr został ustanowiony pierwszym zwierzchnikiem tej wspólnoty. Ten fragment Ewangelii według św. Mateusza słyszeliśmy w ubiegłą niedzielę. Dalszy ciąg tego wydarzenia przynoszą słowa Jezusa. Mówi On, że „musi iść do Jerozolimy i wiele wycierpieć od starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie; że będzie zabity i trzeciego dnia zmartwychwstanie”.
Piotr, świeżo ustanowiony pierwszy sługa rodzącego się Kościoła, patrząc po ludzku, widzi w tym koniec tej wspólnoty. Byle nie śmierć. Jezus nie może umrzeć. Wraz z Jego śmiercią wszystko się rozpadnie. Ta myśl skłoniła Piotra do tego, by przekonywać Jezusa: „Panie, niech Cię Bóg broni! Nie przyjdzie to nigdy na Ciebie”. Nagle stanęły naprzeciw siebie dwa różne sposoby patrzenia i myślenia.
Rozdźwięk między wolą Boga a dążeniami człowieka
Znane jest powiedzenie: „Człowiek myśli, Pan Bóg kreśli”. Znane są także inne sentencje o podobnym znaczeniu: „Drogi Boga nie zawsze są naszymi drogami”; „To, czego chce człowiek, nie zawsze jest tym, czego chce Bóg”; „Człowiek szuka swojej drogi – Bóg ją wskazuje”; „Człowiek planuje przyszłość, Bóg ją zna”. Myśli te wyrastają z Biblii, szczególnie z Księgi Przysłów (16,9): „Serce człowieka obmyśla jego drogę, lecz Pan kieruje jego krokami”.
Dlatego właściwa kolejność postępowania jest następująca: najpierw Jezus, najpierw Bóg – a potem my, jako ci, którzy idą za Nim i pozwalają się przez Niego prowadzić.
Apostoł Piotr mógł doświadczyć tego bezpośrednio. Chciał odwieść Jezusa, Mesjasza i Syna Bożego, od Jego misji. Odpowiedź Jezusa była jasna, stanowcza i napominająca. Jezus powiedział do Piotra: „Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zawadą, bo nie myślisz o tym, co Boże, ale o tym, co ludzkie”.
Takie upomnienie może zabrzmieć surowo, ale nie jest przejawem wyniosłości. Piotr chciał zmienić coś, co było konieczne dla zbawienia ludzi: cierpienie, śmierć, a potem zmartwychwstanie. Nieświadomie i bez złej intencji proponował coś, co sprzeciwiało się misji Jezusa, Jego dziełu odkupienia i Jego zwycięstwu nad złem, nad szatanem. Dlatego właściwa kolejność postępowania jest następująca: najpierw Jezus, najpierw Bóg – a potem my, jako ci, którzy idą za Nim i pozwalają się przez Niego prowadzić. To daje nam pewność i chroni przed błędnymi decyzjami.
Odnawiać się w myśleniu
Rozmowa Jezusa z apostołem Piotrem znajduje w pewnym sensie swoją kontynuację w słowach św. Pawła, który pisze do Rzymian: „Nie bierzcie więc wzoru z tego świata, lecz przemieniajcie się przez odnawianie umysłu, abyście umieli rozpoznać, jaka jest wola Boża: co jest dobre, co Bogu przyjemne i co doskonałe”. Widać stąd, jak ważne jest dostrzeganie mądrości Boga, rozumienie jej i przyznawanie jej pierwszeństwa we własnym myśleniu.
Dla ludzkich wyborów i decyzji, dla umiejętności rozpoznawania tego, co w życiu naprawdę ważne, ogromne znaczenie mają słowa Jezusa z dzisiejszej Ewangelii. Są one przestrogą dla człowieka, który żyje tylko tym, co ziemskie i materialne, który jest zachłanny i wysoko ceni to, co przemijające. Jezus mówi: „Kto chce zachować swoje życie, straci je; a kto straci swe życie z mego powodu, znajdzie je. Cóż bowiem za korzyść odniesie człowiek, choćby cały świat zyskał, a na swej duszy szkodę poniósł?”
Zwracać uwagę na czyny
Powyższe słowa Jezusa są zachętą, aby na nowo uważnie przyjrzeć się własnemu życiu i sprawdzić, co zajmuje pierwsze miejsce w naszym myśleniu. Ważne jest pytanie, czy w naszym sposobie wartościowania pozostaje miejsce dla mądrości Boga. Z naszego wnętrza rodzą się decyzje, a z nich wyrastają nasze czyny. Kształtują one nas samych i nasze życie – teraz i daleko poza teraźniejszość. Niech także w odniesieniu do naszych czynów wskazówką będą nam słowa Jezusa, który powiedział do swoich uczniów: „Syn Człowieczy przyjdzie ze swoimi aniołami w chwale Ojca swego i wtedy odda każdemu według jego czynów”.
Z chrześcijańskiego punktu widzenia dokonanych czynów nie należy rozumieć jako osiągnięć, dzięki którym człowiek może zasłużyć sobie na wieczne zbawienie albo je niejako nabyć. Zbawienia dokonał Chrystus. Czyny ludzkie powinny być głównie wyrazem i owocem wiary, miłości oraz przyjętej łaski Boga. Na końcu czasów w naszym postępowaniu okaże się, czy otworzyliśmy się na Boga, na miłość i na dobro. Dlatego słowa Jezusa są jednocześnie przestrogą i nadzieją. Nasze życie, nasze decyzje i czyny mają trwałe znaczenie. Bóg zaś będzie sądził każdego człowieka sprawiedliwie i w prawdzie, i odda każdemu według jakości jego uczynków.
