Czytania: 2 List do Koryntian 9,6–15; Ewangelia Marka 8,1–9
Tekst kazania: Księga Izajasza 58,7–12
„Czyż nie jest raczej ten post, który wybieram: rozerwać kajdany zła, rozwiązać więzy niewoli, wypuścić wolno uciśnionych i wszelkie jarzmo połamać; dzielić swój chleb z głodnym, wprowadzić w dom biednych tułaczy, nagiego, którego ujrzysz, przyodziać i nie odwrócić się od współziomków. Wtedy twoje światło wzejdzie jak zorza i szybko rozkwitnie twe zdrowie. Sprawiedliwość twoja poprzedzać cię będzie, chwała Pańska iść będzie za tobą.”
(Biblia Tysiąclecia, fragment Iz 58,6-8)
Drodzy Czytelnicy,
W Kościele ewangelickim obchodzimy Święto Dziękczynienia za Plony pod koniec września lub na początku października. To szczególna niedziela, gdy ołtarz przystrajany jest plonami naszych pól i ogrodów. Dzieci w uroczystej procesji wnoszą do kościoła kosze pełne owoców i warzyw. Jest to symbol tego, za co chcemy Bogu podziękować. Potem te kosze ustawiane są także przed ołtarzem.
Święto Dziękczynienia to dzień, w którym dziękujemy Stwórcy za Jego troskę o nas i za sytość. Dziękujemy za pogodę i siłę do pracy. Ogólnie rzecz ujmując, chodzi tu o życie i wszystko, co jest do życia potrzebne. To jest podstawowe znaczenie tego święta.
Ale na tym nie koniec. Nie chodzi tu jedynie o otrzymywanie, zdobywanie, konsumowanie i gromadzenie zapasów. Człowiek podczas Święta Dziękczynienia jest także wezwany do dzielenia się z tymi, którzy nie mieli tyle szczęścia. Łamać chleb z głodnymi, przyodziać nagich, przyjąć bezdomnych pod swój dach. To znaczy: troszczyć się nie tylko o siebie i własną rodzinę, ale mieć na uwadze także potrzebujących.
Święto Dziękczynienia staje się więc świętem dzielenia się i troski. Gdzie znajdziemy wszystkich tych potrzebujących? Być może nie chodzi tylko o osoby bezdomne, które bezdomność uczyniły swoim stylem życia, które przez narkotyki lub alkohol znalazły się na ulicy i odrzuciły pracę oraz inne obowiązki społeczne. Dzielenie się chlebem, dachem nad głową i ubraniem – czyż nie doświadczyliśmy tego w zeszłym roku, gdy walczyliśmy na południu Polski ze skutkami powodzi? Dzielenie się chlebem, dachem i ubraniem – czyż nie tak było od lutego 2022 roku, gdy Rosja zaatakowała Ukrainę? W obu tych przypadkach możemy powiedzieć: zdaliśmy egzamin. To dobrze dla naszego poczucia wartości!
„Wszyscy jesteśmy w podróży naszego życia. Tym ważniejsze jest, aby się nawzajem wspierać i dzielić darami Boga.”
Ale są także inne wyzwania, jak kryzys migracyjny na wschodzie Polski, gdzie wielu mówi: „Niech migranci rozwiązują swoje problemy u siebie”. Tymczasem moi dziadkowie w czasach komunizmu wyemigrowali do Niemiec. Oni też byli migrantami, nie mieli możliwości rozwiązać problemu komunizmu we własnym kraju. Nie wszystko jest czarno-białe. Pomiędzy jest wiele odcieni szarości – także w ludziach. Ale to nie zmienia faktu, że mamy obowiązek pomagać.
Kilka lat temu często podróżowałem pociągiem na trasie Warszawa–Zebrzydowice. Dalej pociąg jechał przez Bratysławę do Wiednia. Raz siedziałem w przedziale z muzułmaninem z Czeczenii w czasie Ramadanu. Bardzo chciał wiedzieć, czy słońce już zaszło. Gdy go zapewniłem, że tak, wyjął z kieszeni daktyle i podzielił się nimi ze mną. Jego religia pozwalała mu jeść dopiero po zachodzie słońca, a jego obowiązkiem religijnym było dzielenie się także ze mną, współpasażerem. Innym razem siedziałem w pociągu z młodym Australijczykiem, który nie zrozumiał komunikatu dworcowego i wsiadł do złego pociągu. Miał pieniądze i kartę kredytową, ale był głodny. W tym pociągu nie było wagonu restauracyjnego, a zatrzymywał się dopiero w Katowicach. Był wdzięczny, że mógł dostać ode mnie jabłko i kanapkę przygotowaną przez moją teściową, bo miał przed sobą jeszcze długą podróż.
Wszyscy jesteśmy w drodze – w podróży przez życie. Tym bardziej ważne jest, by wspierać się nawzajem i dzielić się darami Bożymi. Bo w dzieleniu się darami zawiera się także dziękczynienie.
Amen.
