2. niedziela zwykła – A
Czytanie: Iz 49,3.5–6
Czytanie: 1 Kor 1,1–3
Ewangelia: J 1,29–34
Czytania z drugiej niedzieli zwykłej przedstawiają Jezusa jako zapowiadanego Sługę Bożego, który staje się światłością narodów – tak głosi proroctwo z Księgi Izajasza. Chrystus Jezus, jak czytamy w Liście św. Pawła do wiernych w Koryncie, uświęca ludzi, powołuje ich do wspólnoty wierzących i obdarza pokojem. W końcu w Ewangelii Jan Chrzciciel wskazuje na Jezusa i nazywa Go „Barankiem Bożym”. Zatrzymajmy się na chwilę przy tym określeniu, które dodatkowo odsłania, kim jest Chrystus.
Odbiorcy pilnie poszukiwani
Znalezienie odbiorcy jest czymś zupełnie normalnym w gospodarce. Relacje między producentami a konsumentami odgrywają tu bardzo ważną rolę. Możliwość sprzedaży i znalezienie rynków zbytu dla swoich produktów i towarów należą do nowoczesnych strategii, które są starannie planowane. Podaż i popyt regulują w pewnym sensie również rynek pracy.
Grzech jako odwrócenie się od Boga, odrzucenie Go i lekceważenie Jego woli przejawia się także jako brak szacunku wobec drugiego człowieka, jego wolności, godności i życia
Człowiek jest także „producentem śmieci”, co jest szkodliwe dla środowiska naturalnego. Aby „nie udusić się pod odpadami”, cieszymy się, gdy ktoś je od nas odbiera. Jeszcze lepiej jest, gdy to, co pozostawiamy po sobie jako konsumenci, może zostać ponownie wykorzystane (np. szkło, papier, plastik, metal, odpady biologiczne). Odciąża to środowisko naturalne i tworzy przyjazne ludziom miejsce do życia.
Dobro jest chętnie przyjmowane
Narzeczony prosi o rękę swojej narzeczonej. Uważa ją za czarującą, szczerą, wrażliwą i roztropną w podejmowaniu życiowych decyzji. Ona pragnie z całego serca przyjąć go za męża. Dobro z dobrem się łączy. Gdy ludzie są ze sobą skłóceni, cieszą się, gdy podają sobie ręce w geście pojednania. Osoba chora otrzymuje opiekę i z wdzięcznością przyjmuje pomoc. Rodzice są spokojni, wiedząc, że babcia lub dziadek odbierają ich dzieci ze szkoły i odprowadzają je do domu. Dobro jest chętnie przyjmowane.
Co jednak robimy z tym, co jest uciążliwe, co przeszkadza, co dzieli, co rani i sprawia ból? Co robimy z destrukcyjnymi momentami, które Biblia nazywa grzechem?
Kto zdejmie z nas nasze grzechy?
We fragmencie Ewangelii według św. Jana na drugą niedzielę zwykłą czytamy: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata!”. Jezus bierze na siebie ludzkie grzechy i je gładzi. Zdejmuje z nas, mieszkańców ziemi (świata, kosmosu), ciężar naszych win i usuwa go na zawsze. Wymazuje nasze błędy i przewinienia poprzez ofiarę swojego życia na krzyżu. Jezus umiera dobrowolnie, aby uwolnić nas od grzechu i w pełni przywrócić nam ludzką godność.
Bischofsvikar Dr. Peter Tarlinski während der Andacht in der Lamsdorfer Pfarrkirche
Foto: Lucas Netter
Grzech jako odwrócenie się od Boga, odrzucenie Go i lekceważenie Jego woli przejawia się także jako brak szacunku wobec drugiego człowieka, jego wolności, godności i życia. Jezus, Baranek ofiarny, jest nieodzowny dla ludzkości, bo któż inny, oprócz NIEGO, może zdjąć z nas nasze grzechy?
